Van de Oktoberrevolutie tot de Anjerrevolutie, andere ‘revoluties’ zijn mogelijk

« Als zij die in onze maatschappij aan de touwtjes trekken onze ideeën kunnen bepalen, blijven ze aan de macht. In dat geval kunnen ze rustig achteruit leunen, en hebben we geen soldaten in ons straatbeeld nodig. We controleren onszelf, aldus Howard Zinn, auteur van “A People’s History of the United States”. Fake news, medialeugens en propaganda zijn zelden onschuldige incidenten. Sommige stiltes trouwens ook niet…

Editorial van Nico Cué, 3/11/2017.

De honderdste verjaardag van de Oktoberrevolutie zal door de overheersende machtsorganen als een anekdote worden ‘gemanaged’. Een nevenverschijnsel. En in elk geval als een mislukking. Het zal wellicht herleid worden tot de weinig inspirerende “Stalin experience”.

Nemen we vandaag een risico als we erop wijzen dat deze arbeiders- en boerenopstand de weg heeft vrijgemaakt naar meer egalitaire plaatsen om te leven? Gaan we dan weer zogenaamd een teken, of het bewijs zijn, van de ‘PTB-infiltratie’? Deze ongefundeerde verdachtmaking waar we constant mee om de oren worden geslagen is ten eerste bespottelijk, maar toont wel aan dat de bourgeoisie het heet onder de voeten krijgt. 

 
De gevolgen van de bolsjewistische revolutie reikten veel verder dan de grenzen van de Sovjet-Unie, zelfs al had de globalisering haar intrede nog niet gedaan… Minstens een eeuw lang hebben zij de ijzeren wet van de sociale relaties in de Verenigde Staten ondermijnd, de “Rockefeller Doctrine”. Deze bankiersfamilie werd in de 19e eeuw stinkend rijk op de kap van de gemeenschap met overheidsgeld. Eén van de leden liet een werkgeversmilitie van 300 Pinkerton-agenten  een staking  onderdrukken. De stakende werknemers werden met een machinegeweer een kopje kleiner gemaakt. Wat zij eisten? Een collectieve arbeidsvermindering. We schrijven 12 juli 1892, in Homestead. Wat is de link met de Rockefeller doctrine’? Die laat zich in een zin samenvatten: ‘Je mag hen niet de indruk geven dat een opstand kan werken’.

De bolsjewistische revolutie heeft deze dodelijke radicaliteit van de werkgevers een eeuw lang aan banden gelegd. Het einde van de Sovjet-Unie lijkt oude driften weer los te maken. Zij die de touwtjes in handen hebben, proberen onze ideeën onder de knoet te houden. De ‘gelen’ van gisteren zijn vandaag ‘gijzelingen’. Syndicalisten zijn delinquenten. Staking is een belemmering van het recht op werk, terwijl werkloosheid in het beste geval een noodlottigheid is, en in het slechtste een vorm van luiheid…

‘Zolang konijnen geen historici hebben zal de geschiedenis geschreven worden door jagers’, zei Zinn.

Rechts gaat achteruit, laten we hen een handje helpen
Er bestaat in Wallonië – zeker – en in Brussel – misschien – een kans dat tegen 2019 een progressieve meerderheid aan het roer komt. Peilingen voorspellen de achteruitgang van rechts en de stemintenties voor PS-PTB-Ecolo klimmen verder omhoog. En dat ondanks de standstill van de sociaaldemocratische familie…

Het Waalse FGTB heeft al aangekondigd dat haar militanten niet kunnen begrijpen dat als deze evoluties de komende verkiezingen bevestigd worden in de stembus, deze partijen de prioriteit niet stellen om rechts buitenspel te zetten.

Sindsdien wordt onze organisatie van al het kwaad ter wereld beticht. Eén van de beschuldigingen is dat wij ‘aan politiek doen’. Alsof het gaat om iets waarmee de meer dan 350 000 werknemers die wij vertegenwoordigen geen zaken mee hebben. Aan wie mag rechts, dat Wallonië bestuurt met een legitimiteit van minder dan 45% van de kiezers, een les in democratie geven?

Hun trawanten in de media onderzoeken ijverig de remmen op de verwezenlijking van dit project, maar voor de analyse van de objectieve convergenties die de eerste ontmoetingen tussen het ABVV, Solidaris en deze partijen blootleggen, hebben ze geen oog: over de collectieve arbeidsvermindering, een andere fiscaliteit, over de verdediging van overheidsdiensten… om maar drie voorbeelden te noemen.

Wie zal dan ook begrijpen dat er niet wordt geluisterd naar de verzuchtingen van een meerderheid van de bevolking, naar wat de peilingen aantonen? Alle formules moeten bestudeerd worden. Een doodse stilte hangt boven de Portugese ervaring, die ons eigenlijk zou moeten inspireren. De socialisten zijn als tweede partij uit de verkiezingen van 2015 gekomen (na de liberalen). Ze wilden liever alleen regeren en zich verzekeren van de steun van de communisten in het Parlement – de gezworen vijand sinds de Anjerrevolutie in ’74 – en van een links blok met groenen en ‘alternatieve partijen’.  

Deze pragmatische coalitie heeft gebroken met het soberheidsbeleid. Het is duidelijk geen kabbelend beekje, maar de balans is hoopgevend: minder werkloosheid, verhoging van het minimumloon en van de sociale uitkeringen, privatiseringsstop, economische recordgroei – daar kan het zwakke België een puntje aan zuigen! Zelfs de Europese Commissie wordt er blij van, want de staatsschuld is gedaald tot minder dan 3% van het BNP.

Waar staat dat goede nieuws te lezen?

Nico Cué
Secretaris-generaal