Een nazomer om de strijd verder te zetten!

Rechts moest en zou alle regeringen van ons land in handen krijgen, zo bleek vóór de zomer. In Vlaanderen en federaal was dat al een feit. Nu moesten ook Namen, Brussel en de Federatie Wallonië-Brussel volgen … Nu de zomer voorbij is, zien we het resultaat van de “coup” van 19 juni: de Walen zijn gegijzeld, terwijl de coupplegers glansrijk mislukken in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en in de Federatie Wallonië-Brussel.

Editorial van Nico Cué, 11/09/2017.

De opeenvolgende affaires waar alle traditionele politieke partijen bij betrokken waren, zorgden voor grote ophef. En voor de baas van de “humanisten” was de zaak Samu Social, die nochtans alleen voor Brussel gevolgen had, de druppel die de emmer deed overlopen. Benoît Lutgen trok dus de stekker uit en verbrak alle banden met de PS, terwijl hij de socialisten met alle zonden van Israël overlaadde. Vervolgens haakte hij zijn wagonnetje vast aan de liberale trein, die bestuurd wordt door de Vlaamse nationalisten. Omdat hij overmand was door hevige emoties vergat hij zijn partners van de Brusselse coalitie op de hoogte te brengen, terwijl zijn berekeningen voor de Federatie al evenmin klopten. Dat maakte het wel heel moeilijk om iemand te overtuigen van zijn nobele bedoelingen. Benoît Lutgen, zelf afkomstig uit Bastogne, laat dus alleen de Walen opdraaien voor de gevolgen van een schandaal waar ze niets mee te maken hebben. En de Brusselaars hebben goed begrepen hoeveel misprijzen de baas van het cdH voor hen heeft. Hij wou zelfs het risico lopen dat de N-VA in de gewestregering zou terechtkomen. Zonder voorafgaand overleg!

De PS moet dus gemeden worden als de pest. Nog meer dan de N-VA! Maar wel zonder de humanistisch-christelijke eminenties te verwijderen uit de regeringen die het cdH niet kon omverwerpen achter de rug van de kiezers. Wie heiliger dan de Paus wil zijn, heeft immers geen boodschap aan coherentie of ethiek …

De hele operatie is niet voor iedereen op een sisser uitgelopen. Voor de regering Michel is het een geschenk uit de hemel dat de “centristen” overlopen naar rechts, met de bijbehorende Vlaamse logica. De federale regering maakte eind juli snel van de gelegenheid gebruik om opnieuw het mes in de sociale voorzieningen te zetten (inzake pensioenen, de minimumdienstverlening in de overheidsdiensten, …) en nieuwe geschenken aan de kapitaalbezitters te geven (hervorming van de vennootschapsbelasting, die nochtans niet in het oorspronkelijke programma stond!). Het begrotingstraject wordt uitgesteld (en dat stond evenmin in de regeringsverklaring). Hoe de cadeaus aan de renteniers zullen worden gefinancierd, is nog een raadsel. We zullen wel zien … maar de sociale zekerheid en de “familiejuwelen” liggen al onder schot.

De partij van De Wever is in feeststemming en bevestigt dat de PS haar alleen op federaal niveau hindert. Wallonië zal De Wever worst wezen en om de geïmproviseerde “coup” van het cdH moet hij alleen maar glimlachen. Als reactie op dit kamikaze-experiment wil hij het communautaire opnieuw naar de voorgrond schuiven, zoals Jambon al heeft aangekondigd.

Programma? Niets dan communicatie …
Het cdH zet dus deuren en vensters wijd open voor nieuwe confederale stappen. Zo rechtvaardigen ze achteraf de liberale omzwervingen die de N-VA aan de MR oplegt inzake economische en sociale democratie. Alle moeite van de christendemocraten, van wie het humanisme alleen nog maar nasmeult, zal dus tevergeefs geweest zijn. Maar dit soort beledigingen raakt hen nog nauwelijks, ze hebben een dikke huid gekregen. Kortom, de centristen hebben zich niet alleen overgegeven aan nationalistisch Vlaams rechts, maar nestelen zich samen met de MR behaaglijk in de … collaboratie.

Voor de MR is dit te mooi om waar te zijn. Zonder slag of stoot krijgt ze Wallonië in de schoot geworpen. Dat de meerderheid in het parlement - met minder dan één kiezer op twee - uiterst krap is, deert ze niet. Ze is immers aan de macht. Al is één jaar natuurlijk onvoldoende om een nieuw beleid door te drukken. Wel kan ze veel lopende projecten in de grond boren, hoewel ook daar tijd voor nodig is. De liberalen kiezen dan maar voor de gemakkelijkste weg: gewichtig doen, alles inzetten op communicatie en indruk maken …

Het is dan ook wellicht geen toeval dat hun minister van Economie een communicatiespecialist is. Het is zijn taak om goed te laten doordringen hoeveel voordelen de Walen erbij hebben om prcies hetzelfde te “doen” als de Vlamingen. Om “normaal” te worden, dus “rechts” en “onderworpen” … aan de belangen van het Noorden! En bijgevolg vraagt hij Theo Francken, die zich in het asieldossier als een fascist gedraagt, om selfies te nemen voor een vluchtelingencentrum, terwijl ze die mensen werk beloven. Niet meer of niet minder. Tegelijk beledigt hij de Waalse werklozen en kondigt hij het einde van het “steuntrekkerschap” (©Alda Greoli – cdH-minister) en van de “excuuscultuur” aan.

Pierre-Yves Jeholet heeft nog niet laten zien dat hij zijn dossiers kent, maar dat belet hem niet om heel het politieke speelveld in te nemen. Hij kiest heel nauwkeurig zijn doelwitten uit (het ABVV lijkt een ereplaats in te nemen) en laat duidelijk merken aan welke kant hij staat. Hij was nauwelijks klaar met het beledigen van de werklozen, toen hij in het dossier van de “discriminatie bij aanwerving” al verklaarde dat … “werkgevers niet mogen gestigmatiseerd worden”.

Sommigen vragen zich af of de klassenstrijd nog wel van deze tijd is. Deze nazomer die nog lang zal nazinderen neemt alle twijfels weg.

Nico Cué
Secretaris-generaal